به فداي تو....

اسير خوي توام يا رسول ا...                               سه شنبه ششم  اسفند 1386 ساعت6:10صبح

قشنگترين زينت آدميزاد،آرامش ايمان است... « رسول رحمت.ص.»

رحلت رسول ا... و كريم اهل بيت رو تسليت عرض ميكنم.

نميخوام سرتونو درد بيارم در صورتيكه بحث در باره ي رسول خدا.ص. بسيار شيرين و پر محتواست...

ولي فقط همين كه ايشون طبق وحي خدا خيلي خوش اخلاق بودند...

{ نه اينكه فقط مهربان باشند، بلكه هميشه بهترين كار را انجام ميدادند. }

« بيشترين چيزي كه امتم را به بهشت ميبرد ، تقواي خدا و حسن خلق است»

اصلا خودشون هم فرمودند من براي زنده كردن خلق خوش مبعوث شدم...

ميدوني چيه ؟

شنيديد كه پيامبر .ص. ميسوخت تا امتش شاد شوند و در غم آنها برايشان ميگريست...!

الان خداييش بهترينه بهترين دوستتم باشه بعد از يه مدت همه چي يادش ميره و به زندگيش ادامه ميده! بله...

ديشب با خودم فكر ميكردم تو اگر يكيو خيلي هم دوست داشته باشي تو زنده بودنت به خيلي از حرفات اهميت نميده و يا بعد از مردنت ( ايشاا... صد و بيست سال زنده باشي ) هم بعد از چند مدت همون آشه همون كاسه! و آب از آب تكون نميخوره...( البته اگر همون چند مدت هم باشه خوبه!)

ولي اسلام و رسولش بيشتر از همه ي همه به فكر منن.ميدونيد چرا اين حرفو ميزنم؟

چون هرجاشو ميبيني دارن سود تو رو در نظر ميگيرن نه خودشونو!!!! {مثل خيلي از رفيقات}

و ميدونن كه اصل اون دنياست و به همين خاطره كه خيلي تاكيد ميكنن...  .

« هيچكس نيست كه لحظه اي بيكار باشد،مگر اينكه حسرت آن را در قيامت ميخورد...»

علي بن ابي طالب-ع

و همچنين از كريم اهل بيت{اگه امتحان كرده باشيد واقعا ميبينين كه چقدر كريمن..._

WWW.HASANMOJTABA.COM

الآن كه دارم اين رو مينيويسم يا كراماتي از ايشون ميفتم كه موهاي بدنم سيخ ميشه...}

اگرچه تو اين دنيا مردم تابوت ايشون را هم تير باران كردند...

ميخوام بنويسم چرا اما مثل اينكه بازم داره زياد ميشه...

اللهم صلی علی محمد و آل محمد

و يه مطلبه ديگه اينكه بارها و بارها شنيديم كه رسول ا... فرمودند؛ « من بشري مثل شما

(و از ميان شما) هستم با اين تفاوت كه يه من وحي ميشود...

مردم اونقدر باهاش راحت بودن كه اون اعرابي جلوي پيامبر دراز ميكشيد و پاهاشو رو ديوار ميذاشتو و تكان تكان ميداد و به رسول ا... ميگفت: محمد برايم حرف بزن...(يا نمونه هاي فراوان ديگر)

يعني ما هم ميتونيم مثل رسول خدا شويم.......... البته اگه بخوايم!

حديثاي خوشگل هم از اون حضرت در موضوعات مختلف از ميليون هم ميگذرد...

واقعا از زيبايي نميدانم كدوم رو بنويسم كه حسابي كيف كنيم!

مهرورزی در سیره ی رسول رحمت

کودک(گریان خاک باز

صفحه نخست

 احادیث خوشگل

مهدي شبيه ترين مردم به من است در سيما و گفتار و كردار...*

خوشا به حال صبر پيشگان در پنهاني او و خوشا به حال ياري كنندگانش در قيام او...

اللهم عجل لولیک الفرج

ويژه نامه در اين اینجاست :

درپيوندهاي كناري

+

شیعه نیوز

فعاليت 18 هزار سايت عليه شيعيان !

++++++++++++++++++++

رسول رحمت-ص ؛

هر جامعه اي قدر زن را بداند پيشرفت ميكند

کمک مرد به همسرش در خانه  

پیامبر اعظم ازمنظر مارگرت ماركوس  

زیباشناسى در اسلام 

امام صادق.ع

ويژه نامه در اين سايتها ببینید

تبــيـــــان بزرگ-پایگاه حوزه-و شیعه

اسير خوي تو ام يا رسول ا...

پينوشت !

* اي من به فداي اون سيما و گفتار و كردار شما!

سيره عملي بزرگان + سرچ آیت ا.. قاضی-ره و آ.نقویان

تهيه شده توسط امیــــــر در تاريخ سه شنبه ۶ اسفند ۸۷ ساعت ۱۰:۱۸| نظرات (5)

مهرورزی در سیره ی رسول رحمت

طليعه نوشتار

«مهرورزي» از زيباترين آموزه‏هاي اخلاقي است که نقش سازنده و مؤثري را جهت گرايش انسان‏ها به سوي حق و عدالت ايفا مي‏کند و در بسياري از موارد ارتباطات را صميمي‏تر کرده و آتش کينه‏ها و اختلافات را خاموش مي‏سازد.

حضرت علي (ع) مي‏فرمايد: «قلوب الرّجال وحشيّةٌ فمن تألّفها اقبلت عليه؛(1) دل‏هاي انسان‏ها بيگانه و نا مأنوس است و هر کس از راه مهرورزي و محبت وارد شود، با آن الفت مي‏گيرد.» بر همين اساس سعدي شيرازي چنين سروده است:

بنده حلقه به گوش ار ننوازي برود  لطف کن لطف که بيگانه شود حلقه به گوش(2)

نبي مکرّم اسلام (ص) به عنوان کامل‏ترين اسوه راستين بشريّت، نسبت به تمام مردم بسيار صميمي و مهربان بود. آن بزرگوار با داشتن اين خصلت ستودني توانست در طول 23 سال دل‏هاي بسياري را شيفته مکتب خويش کند و از منجلاب ضلالت به صراط مستقيم هدايت نمايد. قرآن کريم در اين زمينه مي‏فرمايد: «و ما ارسلناک الّا رحمةً للعالمين؛(3) ما تو را جز رحمتي براي جهانيان نفرستاديم.»

و پيامبر اعظم (ص) فرمود: «اگر مهرباني و ملاطفت به صورتي مجسّم شود، آن چنان زيباست که خداوند مخلوقي زيباتر از آن را نيافريده است.»(4)

ابراز محبت و مهرورزي رسول خدا (ص) نه تنها شامل خانواده، دوستان و اهل ايمان مي‏شد، بلکه مخالفين، از اخلاق نرم و شفقت‏آميز آن بزرگوار بهره‏مند مي‏شدند. به همين جهت خداوند متعال رسول گرامي اش را در قرآن تحسين نموده و مي‏فرمايد: «انّک لعلي خلقٍ عظيم؛(5) يقيناً تو داراي اخلاق عظيم و نيکو هستي.»

در اين نوشتار برآنيم که به مناسبت بيست و هشت صفر، روز رحلت نبيّ اعظم (ص) گوشه هايي از سيره پيامبر اعظم را در عرصه محبت و مهرورزي بيان کنيم و زيباترين صحنه‏هاي ابراز محبت ايشان را نظاره‏گر باشيم.

اميرالمؤمنين علي (ع) مي‏فرمايد: «وقتي حضرت با کسي مصافحه مي‏کرد، هيچ گاه اتفاق نيفتاد که حضرت دستش را از دست او جدا کند تا اين که آن شخص دستش را برمي داشت و اگر کسي براي بيان حاجتي با او صحبت مي‏کرد، حضرت (ص) هيچ گاه سخن او را قطع نمي‏کرد و از او جدا نمي‏شد تا آن شخص سخن را به پايان برد و از آن بزرگوار جدا شود.»

مهرورزي رمز موفقيّت

راز موفقيت پيامبر(ص) در مديريت حکومتي، عشق ورزي و عشق به مردم بود. اگر اين شيوه مفيد و کارآمد در مديريت او وجود نداشت، هرگز توفيق رفع مشکلات و موانع طاقت فرسا را پيدا نمي‏کرد.

به همين جهت خداوند فرمود: «فبما رحمةٍ من اللّه لنت لهم و لو کنت فظّاً غليظ القلب لانفضّوا من حولک...؛(6) به موجب رحمتي که خداوند به تو عنايت کرد، براي آنان نرم شدي و اگر خشن و تند خو بودي از اطراف تو پراکنده مي‏شدند.»

محبت و ملاطفت آن حضرت بود که دشمنان کينه توز را به دوستان صميمي تبديل کرد. در حديثي از حضرت امام حسين(ع) به نقل از پدر بزرگوارش حضرت علي(ع) چنين آمده است که: پيامبر(ص) در برخورد با ديگران هميشه مهربان، خوش‏رو و خندان بود و هرگز بي رحم، پرخاش گر و اهل تملّق نبود. هيچ کس از او مأيوس نمي‏شد و هرکس به در خانه او مي‏آمد، نوميد باز نمي‏گشت. هرگاه فرد و غريب و ناآگاهي با خشونت سخن مي‏گفت و درخواستي داشت، تحمل مي‏کرد و به يارانش مي‏فرمود: هرگاه کسي را ديديد که حاجتي دارد، به او عطا کنيد و هرگز کلام کسي را قطع نمي‏کرد تا سخنش پايان گيرد.»(7)

و اين چنين بود که دل‏ها را کانون محبت خود ساخت و ميليون‏ها دل را از اين رهگذر با خداوند آشتي داد.

بذل عاطفه به خانواده

پيامبر (ص) در خانواده نسبت به همسران خود، هيچ گونه خشونتي بروز نمي‏داد و اين بر خلاف خلق و خوي مردم مکه بود. بد زباني برخي از همسران خويش را تحمل مي‏کرد تا آن جا که ديگران از اين همه تحمل رنج مي‏بردند.

او به حسن معاشرت با زنان توصيه و تأکيد مي‏کرد و مي‏فرمود: همه مردم داراي خصلت‏هاي نيک و بد هستند، مرد نبايد تنها جنبه‏هاي ناپسند همسر خويش را در نظر بگيرد و او را ترک کند.

رسول خدا(ص) با فرزندان خود فوق العاده عطوف و مهربان بود و به آن‏ها محبت مي‏کرد. سيره تربيتي آن حضرت نشان مي‏دهد که در طول زندگي، ارتباط عاطفي و کلامي با فرزندانش داشت.

يکي از همسران پيامبر مي‏گويد: فاطمه(س) در رفتار و گفتار و سيماي ظاهري شبيه‏ترين فرد به رسول خدا(ص) بود، ارتباط اين پدر و فرزند آن چنان مستحکم بود که او هرگاه به ديدن پيامبر(ص) مي‏آمد، پيامبر (ص) از جاي خود برمي‏خاست و سرو دست دخترش را مي‏بوسيد و او را در جاي خود مي‏نشاند و هرگاه پيامبر(ص) به منزل فاطمه (س) مي‏آمد، فاطمه از جايش برخاسته و پدر گرامي اش را مي‏بوسيد و آن بزرگوار را در جاي خويش مي‏نشانيد.

اين ارتباط عميق عاطفي و معنوي بين پدر و دختر همچنان ادامه داشت تا اين که زمان رحلت رسول خدا(ص) نزديک شد، در يکي از آخرين روزهاي حيات پيامبر(ص)، فاطمه(س) به حضورش آمد، او خود را روي سينه پيامبر(ص) افکند و صورت آن حضرت را بوسيد.

پيامبر(ص) با او آهسته سخن گفت: هنگامي که سر برداشت، به شدّت گريست. دوباره با اشاره پيامبر(ص) خود را به پدر بزرگوارش نزديک نموده و با رسول گرامي اسلام(ص) نجوا کرد، امّا اين بار با چهره باز و سيمايي گشاده و خندان از پيامبر(ص) جدا شد.

حاضران از اين دو حرکت متفاوت تعجب کردند، اما وقتي که بعد از رحلت پيامبر(ص) از حضرت زهرا(س) اين نکته را پرسيدند، فاطمه(س) در پاسخ فرمود: بار نخست رسول الله به من فرمود: من از اين بيماري نجات نخواهم يافت و منجر به مرگ من خواهد شد.

از شنيدن اين سخن و تصور جدايي از آن حضرت اندوهگين شدم و گريستم، امّا در مرتبه دوم فرمود: دخترم! تو به زودي و پيش از ساير خاندانم به من خواهي پيوست و من خوشحال شدم.(8)

ملايمت در عين صلابت

در مسايل فردي و شخصي آن چه مربوط به شخص خودش بود، نرم خو و ملايم بود. گذشت‏هاي بزرگ و تاريخي اش يکي از علل موفقيت در رسالت الهي او بود، اما در مسايل اصولي و عمومي آن جا که حريم قانون بود، سختي و صلابت نشان مي‏داد.

در فتح مکه کساني که بدترين ستم‏ها و جسارت‏ها و دشمني‏ها را در حق آن حضرت و يارانش کرده بودند، در هاله‏اي از رعب و وحشت گرفتار شدند و منتظر انتقام و عکس العمل متقابل پيامبر(ص) بودند.

امّا آن حضرت فرمود: من آن چه را يوسف(ع) در مورد برادران ستمگر خود انجام داد، همان مي‏کنم و همانند او مي‏گويم: «... لاتثريب عليکم اليوم...؛(9) امروز ملامت و سرزنشي برشما نيست...»

هنگامي که آن رهبر مهربان، مردم هراسناک و نگران را آرام نمود، اضافه کرد که امروز روز نبرد و انتقام نيست، بلکه روز رحمت و محبت است و من از تمام جنايات و گناهان شما گذشتم. آن گاه جمله معروفش را فرمود: «اذهبوا فانتم الطلقاء؛(10) به دنبال زندگيتان برويد که همه شما آزاد هستيد.»

تمامي آنان گويا دوباره متولد شدند؛ بنابر اين نفس راحتي کشيدند و به غير از افراد معدودي، همگي محبت و عشق رسول خدا(ص) در اعماق وجودشان نفوذ کرد و مسلمان شدند.

در همان فتح مکه زني از قبيله «بني مخزوم» مرتکب سرقت شد و از نظر قضايي جرمش محرز گرديد، خويشاوندان آن زن که هنوز رسوبات نظام طبقاتي دوران جاهليّت در مغزشان مانده بود، اجراي مجازات (حد سرقت) را نسبت به آن زن، ننگ خانواده اشرافي خود مي‏دانستند؛ به همين دليل براي متوقف ساختن اجراي حد سرقت به تلاش افتادند و به همين منظور «اسامة بن زيد» را که مانند پدرش نزد پيامبر(ص) محبوبيّت داشت وادار به شفاعت نمودند، اما همين که اسامة زبان به شفاعت گشود، آن حضرت خشمگين شد و فرمود: چه جاي شفاعت است؟ مگر مي‏توان حدود و قانون را بلا اجرا گذاشت و فوراً دستور مجازات صادر نمود.

اسامة متوجه لغزش خود شد و عذر خواهي نمود. پيامبر(ص) براي اين که فکر تبعيض در اجراي قانون را از ذهن مردم بيرون نمايد، عصر همان روز به ايراد خطبه‏اي پرداخت و به مسأله اجراي قانون الهي اشاره نمود و فرمود: «اقوام و ملل پيشين دچار سقوط و انقراض شدند؛ زيرا در اجراي قانون تبعيض روا مي‏داشتند. هرگاه يکي از طبقات بالا مرتکب جرم مي‏شد، او را از مجازات معاف مي‏کردند و اگر کسي از زيردستان به جرم مشابه آن مبادرت مي‏ورزيد، او را مجازات مي‏نمودند، قسم به خدايي که جانم در دست اوست! در اجراي قانون درباره هيچ کس کوتاهي و سستي نمي‏کنم. اگر چه مجرم از نزديکان من باشد.»(11)

اعجاز مهرورزي

«مالک بن عوف نصري» از سرسخت‏ترين دشمنان پيامبر(ص) بود. او در سال هشتم هجري با تحريک قبيله‏هاي «ثقيف» و «هوازن» آتش جنگ حنين را برافروخته و دولت نوپاي رسول گرامي را گرفتار جنگي ديگر نمود، امّا به فضل الهي لشکريان اسلام در آن جنگ پيروز شدند. در اين پيروزي که غنايم بسياري به اضافه شش هزار اسير جنگي از دشمن به دست مسلمانان افتاد، مالک بن عوف ـ عامل اصلي اين جنگ ـ از ترس جان خود به طائف پناهنده شد، اما وقتي در مورد پيامبر(ص) و انديشه‏هاي الهي ـ انساني او قدري فکر کرد، شيفته مهر و محبت رسول خدا(ص) شد. به همين جهت امان خواسته و به مدينه آمد و نزد رسول خدا(ص) مسلمان شد.

پيامبر(ص) خانواده او را ـ که اسير شده بودـ آزاد کرد. مالک بن عوف در اثر اين همه محبت نبوي از نفوذ خود در منطقه طائف بهره گرفت و تمام هستي اش را در راه گسترش اسلام به کار گرفت. او در مقابل عظمت و جلالت پيامبر اکرم(ص) سخناني بر زبان آورد که کم‏تر کسي اين گونه ابراز ارادت کرده است.(12)

او دلباختگي خود به رسول خدا(ص) را اين گونه اظهار مي‏کرد: «من در ميان همه مردم دنيا کسي مانند محمد را نه ديده‏ام و نه شنيده‏ام.»(13)

سرزنش يار

در ماجراي جنگ خيبر که در سال هفتم هجري رخ داد، سپاه اسلام پيروز شد. يکي از کساني که در اين نبرد اسير مسلمانان شد، «صفيّه» دختر «حي ابن اخطب» (دانشمند سرشناس يهود) بود، بلال حبشي، صفيه را همراه يک بانوي ديگر به مدينه آورد، ولي آن‏ها را از کنار جنازه‏هاي بستگانشان عبور داد، آن‏ها با ديدن اين منظره بسيار ناراحت شدند و گريه سردادند و صورتشان را خراش دادند. وقتي در مدينه به محضر پيامبر(ص) رسيدند، آن حضرت از صفيه در مورد علت خراشيدگي چهره‏اش پرسيد، صفيه ماجرا را تعريف کرد ؛ پيامبر(ص) فهميد که بلال در اين مورد آيين اخلاق و مهر و محبت اسلامي را رعايت نکرده است، لذا او را مورد سرزنش قرار داد و فرمود: «أنزعت منک الرّحمة يا بلال حيث تمرّ بأمر أتين علي قتلي رجالهما؛(14) اي بلال! آيا مهر و محبت از وجود تو زدوده شد که آن دو بانو را در کنار کشته شدگان حرکت دادي؟ چرا بي رحمي کردي؟!».

اين گونه سرزنش‏ها بيان گر آن است که اسلام دين محبت است: به طوري که حتي نبايد در منطقه جنگي: بازماندگان کفّار را در کنار جنازه کشته هايشان عبور داد.

جلب اعتماد افراد

يکي از روش‏هاي مهم در اصلاح و تربيت ديني، جلب اعتماد مخاطبان است. مخاطب معمولاً زماني به اعتماد مي‏رسد که نشانه‏هاي صداقت گفتاري و رفتاري را در چهره و رفتار مربي بخواند.

استفاده از روش جلب اعتماد افراد در سيره عملي پيامبر(ص) مورد استفاده قرار گرفته است ؛ زيرا آن حضرت مظهر صفات الهي است و اساس هدايت و تربيتش انسان دوستي است.

به همين دليل در برخورد با ديگران اصل را بر مهرورزي قرار داده و از خشونت و تندي تنها در مواقع استثنايي بهره گرفته است.

آن گاه که ياران پيامبر گرامي در برابر رفتار نادرست يک عرب باديه نشين با او به گونه‏اي خشونت‏آميز برخورد کردند، پيامبر آنان را از اين کار بر حذر داشت و با دادن عطاي بيش‏تري به عرب باديه نشين او را راضي کرد و خطاب به اصحاب خويش فرمود: «مثل من و اين عرب باديه نشين مانند کسي است که شترش فرار کرده و افرادي براي کمک به او شتر را دنبال مي‏کردند تا مهارش کنند، ولي اين کار آنان باعث مي‏شد که شتر رم کرده بيش‏تر فرار کند. از اين رو صاحب شتر فرياد زد آن را رها کنيد! من خودم با او بهتر راه خواهم آمد. سپس دسته علفي را به دست گرفت و جلوي شتر رفت و آن را مهار کرد. سپس پيامبر(ص) افزود: اگر من شما را رها مي‏کردم او را مي‏کشتيد.»(15)

برخورد گرم و صميمي

برخورد گرم و صميمي باعث نزديک شدن دل‏ها و افزايش محبّت مي‏گردد. بسيار اتفاق افتاده است که با يک احوال پرسي صميمانه و اظهار محبّت خالصانه باب ارتباط با ديگران گشوده شده و بسياري از ذهنيّت‏هاي منفي درباره برخي از واقعيّات جامعه و معارف ديني اصلاح شده است .

اين مسأله در سيره رفتاري رسول گرامي (ص) بسيار برجسته و پررنگ است. اميرالمؤمنين علي (ع) مي‏فرمايد: «وقتي حضرت با کسي مصافحه مي‏کرد، هيچ گاه اتفاق نيفتاد که حضرت دستش را از دست او جدا کند تا اين که آن شخص دستش را برمي داشت و اگر کسي براي بيان حاجتي با او صحبت مي‏کرد، حضرت (ص) هيچ گاه سخن او را قطع نمي‏کرد و از او جدا نمي‏شد تا آن شخص سخن را به پايان برد و از آن بزرگوار جدا شود.»(16)

«انس بن مالک» مي‏گويد: ده سال با رسول خدا(ص) بودم، عطري از او استشمام مي‏کردم که بهتر از آن را سراغ ندارم. هرگاه کسي با حضرت ملاقات مي‏کرد، وقت جدا شدن، حضرت همراه او بلند مي‏شد و کسي نزد رسول خدا(ص) ننشست مگر اين که آن حضرت وقت برخاستن با او برمي‏خاست و در وقت دست دادن تا وقتي فرد دستش را جدا نمي‏کرد، پيش قدم نمي‏شد و خلاصه برخورد وي چنان بود که هرکس چنان مي‏کرد محبوب‏ترين فرد نزد آن بزرگوار است.

(17)

تفقد و احوال پرسي

تمام اقشار جامعه به نوعي از لطف و مهرورزي پيامبراعظم(ص) برخوردار بودند و در اين ميان تکريم آن رهبر فرزانه نسبت به اصحاب از همه چشمگيرتر بود. سيره کريمانه ايشان با اصحاب باعث ايجاد ارتباط عاشقانه و وحدت فکري و اجتماعي مي‏شد که همه خود را وابسته به اين کانون عشق و ايثار و کرامت مي‏ديدند و هيچ گاه پيامبر(ص) را از خود جدا نمي‏دانستند.

يکي از همسران پيامبر مي‏گويد: فاطمه(س) در رفتار و گفتار و سيماي ظاهري شبيه‏ترين فرد به رسول خدا(ص) بود، ارتباط اين پدر و فرزند آن چنان مستحکم بود که او هرگاه به ديدن پيامبر(ص) مي‏آمد، پيامبر (ص) از جاي خود برمي‏خاست و سرو دست دخترش را مي‏بوسيد و او را در جاي خود مي‏نشاند و هرگاه پيامبر(ص) به منزل فاطمه (س) مي‏آمد، فاطمه از جايش برخاسته و پدر گرامي اش را مي‏بوسيد و آن بزرگوار را در جاي خويش مي‏نشانيد.

«انس بن مالک» نقل مي‏کند: هرگاه پيامبر يکي از اصحاب را سه روز نمي‏ديد، درباره او سؤال مي‏کرد، اگر آن فرد در شهر نبود، برايش دعا مي‏کرد، اگر حضور داشت به ديدن او مي‏رفت و اگر مريض بود از او عيادت مي‏نمود.(18)

نوازش کودکان

يکي از عادات اعراب دوره جاهليت اين بود که رفتار دوستانه و محبت‏آميز با کودکان را نوعي ضعف تلقي مي‏کردند. با کودکان به گونه‏اي رفتار مي‏شد که شايسته يک انسان نبود. نگرش اعراب بت پرست نسبت به کودکان به خصوص دختران بسيار خشن و دور از ترحم بود.

سيره پيامبر اعظم(ص) بطلان و ظالمانه بودن اين ذهنيّت را خاطر نشان مي‏کند و مهرورزي و مهرباني والدين را نسبت به فرزندان مورد تأييد قرار مي‏دهد.

زماني که رسول خدا(ص) کودکان را مي‏ديد بر سر آنان دست مي‏کشيد و به آنان سلام مي‏کرد و مي‏فرمود: پس از من بايد اين امر به سنتي در جامعه تبديل شود.(19) کودکاني که نزديک پيامبر زندگي مي‏کردند، وقتي آن حضرت را در کوچه و خيابان مي‏ديدند و شاهد اظهار محبت ايشان بودند، از پيامبر(ص) تصويري به عنوان معلم دوست داشتني و صميمي در خاطر داشتند.(20)

روزي رسول خدا(ص) نماز ظهر را با جماعت اقامه نمود، ولي برخلاف معمول دو رکعت آخر را به سرعت به پايان رسانيد. پس از نماز از آن حضرت (ص) پرسيدند: آيا حادثه ناگواري رخ داده که اين گونه در دو رکعت آخر نماز عجله کرديد؟ پيامبر (ص) در پاسخ فرمود: «اما سمعتم صراخ الصّبّي؛(21) آيا شما صداي ناله کودک را نشنيديد؟».

معلوم شد در نزديکي محل اقامه نماز نوزادي گريه مي‏کرده و کسي نبوده تا با نوازش او را آرام کند. مهر و محبت پيامبر(ص) موجب شد تا نمازش را کوتاه کند و آن کودک را مورد لطف و نوازش قرار دهد.

حسن ختام اين نوشتار ذکر روايتي است درباره مهرورزي آن حضرت به فرزند خردسالش امام حسين (ع) که: روزي پيامبر در مسجد مشغول خواندن نماز بود. ناگهان امام حسين(ع) به سوي محراب دويد و به هنگام سجده پيامبر برپشت آن حضرت سوار شد. هنگامي که پيامبر(ص) سر از سجده برداشت، حسين (ع) را با دست هايش مي‏گرفت و در کنار خود بر زمين مي‏نهاد. وقتي که به سجده دوم رفت باز حسين(ع) برپشت آن حضرت سوار شد. اين صحنه چندين بار تکرار شد تا پيامبر از نماز فارغ گرديد. يک نفر يهودي از دور اين منظره را ديد. نزديک آمد و به پيامبر عرض کرد:شما با فرزندان خود به گونه‏اي رفتار مي‏کنيد که در ميان ما چنين رفتاري نيست! پيامبر به او فرمود: اگر شما به خدا و رسولش ايمان بياوريد، به کودکان مهر و محبت مي‏ورزيد. همين صحنه و گفتار موجب شد که آن يهودي مسلمان شود.(22)

---------------------------------

پي‏نوشت‏ها:

23. نهج البلاغه، ترجمه محمد دشتي، حکمت 50.

24. گلستان سعدي، ص24.

25. سوره انبياء، آيه 107.

26. اصول کافي، کليني، ج 2، ص120.

27. سوره قلم، آيه 4.

28. سوره آل عمران، آيه 159.

29. معاني الاخبار، شيخ صدوق، ص 83.

30. مناقب ابن شهر آشوب، ج 3، ص 333.

31. سوره يوسف، آيه 92.

32. بحار الانوار، مجلسي، ج 2، ص 132.

33. صحيح بخاري، محمد بن اسماعيل بخاري، ج 5، ص 269.

34. ماهنامه مبلّغان، شماره 65، ارديبهشت 1384، ص 33.

35. اسدالغابه، ابن اثير، ج 4، ص 290.

36. سيره ابن هشام، ج 3، ص 350.

تهيه شده توسط امیــــــر در تاريخ چهارشنبه ۹ مرداد ۸۷ ساعت ۰۱:۰۸| نظرات (2)